De zwijgzaamste schrijver van Nederland werd hij wel genoemd, niet alleen omdat hij zich in de weinige interviews die hij gaf nauwelijks liet kennen, maar ook omdat zijn stijl zich kenmerkte door extreme eenvoud. Albert Alberts, een gepromoveerde indoloog die de Tweede Wereldoorlog doorbracht in Nederlands-Indië, debuteerde als prozaschrijver met Indische herinneringen in De eilanden (1952). In de jaren daarna publiceerde hij afwisseld historische werken over Nederlandse geschiedenis (een aanrader is De huzaren van Castricum, 1972), historische romans en vaak melancholieke autobiografische verhalen (Namen noemen, 1961, over Indië). De klassieke novelle De vergaderzaal (1974, over een zakenman-tegen-wil-en-dank die in een crisis raakt) maakte Alberts even de best verkochte schrijver van Nederland, maar na De honden jagen niet meer (1979, over een man die na jaren van omzwervingen thuiskomt om te sterven) zocht de schrijver weer de luwte, waar hij alleen nog even uitkwam toen hij in zijn sterfjaar de P.C. Hooftprijs kreeg.
